Sene 2000, Malatya’dan İzmir’e tayinim çıkmıştı. Ankara’ya kırılan dişimi yaptırmak için gidişimin beni Roadrunner’la tanıştıracağını bilemezdim. Vosvos’umu nüfusuma geçirir geçirmez, onu yanıma almadan tekrar Malatya’ya dönüşüm çok zor olmuştu. Daha sonra onu İzmir’e getirirken acaba yolda bırakır mı diye düşünmeden edememiştim. İlk tanışmamızdan bu yana tam 4 yıl geçti. Ayağımı yerden kessin diye aldığım vosvos’um artık bende bir tutku halini aldı.

Vosvos dostluğunun ne demek olduğunu diğer vosvos’çular ile tanıştıktan sonra anladım. Derler ki ; “Vosvoslar hiç bir zaman yolda kalmazlar, çünkü bir başka vosvos’çu durup yardım eder”.

Gelibolu’da bizleri bir araya getiren kıvılcımı ateşleyen ve umduğundan büyük bir patlama ile karşılaşan organizatör arkadaşlarımıza böyle bir dostluğu yeniden açığa çıkarttıkları için sonsuz teşekkürlerimi iletmek isterim.

Çanakkale’de bir destan yazan yüce şehitlerimize olan minnet duygularımızı iletme fırsatını yakaladığımız için çok mutlu olduk. Seneye yine bir arada olmak dileklerimle…

Sevgiyle kalın…

Sertaç Aler ve Ailesi